((سرود سپیده))

      می توان تنها بود
       می توان از همه کس وا زده شد
       و کپک زد چون نان
       و پلاسید
       که حتی سگ ولگرد نگاهت نکند
      
       می توان شعر سرود
       واژه هایش همه از گل
       از عشق
       می توان مثل شقایق روئید
       و گل مزبله را از رو برد

       می توان از نفس پنجره ها
       بوی شب را حس کرد
       و دمی بعد به کشکول نیاز
       بر سر کوچۀ معشوقه به در یوزه نشست

       می توان از ترَک پنجره ای
       وسعت دهکده را
       که پر از خوشبختی است
       تا نهایت پائید
      
       می توان تا لب بام فلک هفتم رفت
       و ملائک را
       که صمیمانه سر خوان خدا مشغولند
       به تحیّر وا داشت

       می توان یک گل صد برگ عطوفت را
       روی دستان شقاوت کاشت
       می توان دختر بادام زمینی را
       به نمک شوهر داد
 
      می توان سنگ شدن را آموخت
      و شکستن دل هر آینه را پیشه نمود
                         چقدر وسعت اندیشه کم است
                                             گاه با خود بودن

      می توان یک کمکی در دل شب بیخود بود
      و سه تاری را
      که به دیوار فراموش شدست
      به ترّنم وا داشت

     دل غمی دارد
                    عشق دردی
                                  اشک لطفی
     و سه تار
     به تو خواهد گفت
     هر چه داری بگذار
     و به مهمانی عشق
                          که خدا هم آنجاست
                                 و ملائک همه شان دربانند
                                                       بشتاب

     چه نشستی ؟
     برخیز
     وقت تنگ است وکمی راه دراز

یا علی مدد

هوالمحبوب

دوستان عزیز سلام

لازم میدانم از شکوفه ی یاس عزیز بخاطر تمام محبت ها و مهربانی اش تشکر کنم و خدا را بخاطر داشتن چنین دوستان بزرگوار و ارجمند و با محبتی شاکر باشم

یا حق

به نام خداوند جان و خرد

الهی به حرمت آن نام که تو خوانی و به حرمت آن صفت که تو چنانی

دریاب که می توانی .

       دستم نمی رسید که خاکی بسر کنم       

عشقت  رساند  تا  لب   بام  خدا  مرا